کد خبر:


‘;

$.ajax({
type: “Post”,
url: “/NetServices/Ajax.aspx/SendToFriend”,
data: “{data:'” + data + “‘, enterd: ‘” + enterd + “‘ , captcha:'” + captcha + “‘ }”,
contentType: “application/json; charset=utf-8”,
dataType: “json”,
success: function (msg) {

if (msg.d == “”) {
//alert(‘با موفقیت ارسال شد’);
ResultText.innerHTML = “

با موفقیت ارسال شد

“+ divbody;
} else {
alert(msg.d);
ResultText.innerHTML = oldhtml;

}
ctl00_ctl00_ContentPlaceHolder_ContentPlaceHolder_NewsContent4_Ajaxsendfriend_uc1_Captcha_US1_chanagesecurecode();

},
error: function () {
ResultText.innerHTML = “error”;
}
});

}

function ShowPopup(layer, obj) {

$(“.popup”).colorbox({ width: “350px”, inline: true, href: “#ResultText” });
//var objLayer = document.getElementById(layer);
//doPopup(objLayer,obj)
}

به گفته آینده برتر، باز زمانه شمسی رنگ عاشورا گرفته و کربلا را در هر کوی و برزن روایت می کند، زمین استوار ایستاده هست به زیر پای راویان و خورشید و قمر که می چرخانند سال را تا شاید روزی در تکرارِ «بدلی از تاریخ» به رسالتی نائل آیند.
مریدانی از جنس پیر و جوان از هر قوم و مسلکی سیاهه می‌زنند و بر طبل حزن می‌کوبند، عَلَم می‌برند، تا سهمی بردارند از بی‌کرانِ عشق. هر کس به بضاعتی هر آنچه در توان دارد در طبق اخلاص می‌گذارد تا زنده نگه دارد خاستگاه حسین(ع) و خاندانش را.
عاشقانه‌های ایرانی برای حسین(ع) بی‌انتهاست و روایت عشق را هر کس به شیوه مشق می کند.
اما بی‌تردید مشق هنر از جنس دیگریست. آنان که از نعمت هنر بهره برده‌اند، نیک ‌می‌دانند که روایت هنر از واقعه طریق دیگری برای ماندگارشدنِ شعور حسینی هست و از گذشته تا امروز در این مسیر کوشیده اند. گاه کاتبانی شده اند با شعر و قلم، گاه نقال و پرده خوان.
گاهی عشق را به رنگ آمیخته‌اند تا تصویر کنند خورشید و قمری دیگر را کنار ذوالجناح و طفل شیرخوار را بر دستان پدر، و گاه شمشیر به دست گرفته و تعزیه سر داده‌اند تا اشک حسرتی شوند روان بر دیده حاضران. و چه کسی ست که نوای دلنشین موسیقیِ حزن را در ناله زنان عربِ «روز واقعه» از یاد برده باشد، آنجا که جامانده از حسین، درمانده منزل به منزل به دنبال حجتش در مسلمانی، از نشانه‌ها می گذرد.
سالیان دراز هست، عاشقان حسین (ع) در جای جای میهن‌مان برای ماندگاری واقعه عاشورا، نشر و ترویج پیام آن کوشیده اند و سهم و نقش اهالی هنر در طریق انتقال سینه به سینه فرهنگ عاشورایی غیر قابل انکار هست.
به گفته آینده برتر، در این میان جادوی پرده نقره‌ای هرگاه به تفکر، هنر و عشق آمیخته شده، اثری ناب خلق کرده تا ماندگار شود برای همه اعصار و نسل‌ها، روایت گوشه‌ای از عظمت واقعه عاشورا و مردان و زنان بی بدیلش.
هنرمندان ایران و به ویژه سینماگران کشورمان با وجود تمام آنچه از مشکلات ساخت آثاری با مضامین مذهبی و تاریخی می دانند، همواره کوشیده اند تا دِین هنر و به ویژه سینمای کشور را ادا کنند و این امر را گاهی با روایت مستقیم حماسه کربلا و گاهی با انتخاب سوژه‌هایی برای انتقال پیام خاندان حسینی (ع) محقق کرده اند.
گاهی آزادی و آزادگی را تصویر کرده‌اند، گاه به شفای قلب مریدان حسین پرداخته اند و در بعضی آثار با حضور در کربلای معلی در کنار روایت داستانیِ اثر در فضای معنوی، با تصویر کشیدن مراسم عزاداری سید شهیدان گوشه‌ای از اتحاد و همبستگی مسلمانان خاصه شیعیان را به رخ کشیده‌اند.
کلیپ‌های سینمایی «روز واقعه» به کارگردانی شهرام اسدی، «رستاخیز» (دارنده هفت سیمرغ بلورین سی و دومین جشنواره فجر) به کارگردانی احمدرضا درویش، «سفیر» ساخته فریبرز صالح از جمله آثاری هستند که به صورت مستقیم به موضوع عاشورا پرداخته اند و «عصر روز دهم» در لوکیشن کربلا تولید شده هست و آثاری چون «دست های خالی» با بازی زنده یاد خسرو شکیبایی به کارگردانی ابوالقاسم طالبی، «من و زیبا» با بازی پرویز پرستویی و شهاب حسینی به کارگردانی فریدون حسن‌پور و «هیهات» فیلمی در چهار اپیزود به کارگردانی و نویسندگی هادی نائیجی، دانش اقباشاوی، روح‌الله حجازی و هادی مقدم‌دوست، مفاهیم عاشورایی و تاثیرات آن را مرور می‌کنند.
کیومرث پور احمد در «به خاطر هانیه» ایمان و اعتقاد به نذر در ایام محرم را تصویر کرده هست. قهرمان کلیپ سینمایی «سلطان» به کارگردانی مسعود کیمیایی در اربعین زنجیر می‎زند و ناصر تقوایی در مستند «تعزیه» ویژگی های این هنر را به تصویر می‌کشد. «شب دهم» به کارگردانی جمال شورجه نیز در کنار پیگیری سوژه کلیپ نگاهی به عزاداری ماه محرم دارد.
و سینمای مستند که همیشه بر رسالت و وفای خود پافشاری دارد، عاشورا را فراموش نکرده هست، «آرزوی همه» به کارگردانی علی قدیریان، «نشان» فرزاد جعفری، «حاشیه‌ای کوتاه بر یک متن بلند» وحید چاووش، «بلاکشان» شهروز توکل و «مدافعان نُبُل و الزهرا» طه فروتن پنج مستندی هستند که فرهنگ عاشورا را اشاعه می دهند.
قدیریان در کلیپ «آرزوی همه» پرتره‌ای از عبدالحمید قدیریان نقاش مذهبی را نمایش می‌دهد و فرزاد جعفری در مستند «نشان»، به بررسی هنری – تاریخی علامت‌ها (عَلم) و مقایسه دیدگاه‌های رایج درباره آنها می‌پردازد، طه فروتن هم محاصره دو شهر شیعه‌نشین نُبل و الزهرا در منطقه حلب سوریه توسط نیروهای مسلح سلفی و مقاومت ساکنان شیعی شهر را روایت می‌کند.
شهروز توکل در مستند «بلاکشان» مداحی در شهر اصفهان را به تصویر کشیده هست و وحید چاووش در کلیپ خود «حاشیه‌ای کوتاه بر یک متن بلند» سراغ خادمینی از مذاهب گوناگون رفته هست که بی‌هیچ چشمداشتی از زائران امام حسین (ع) پذیرایی می‌کنند.
«کربلا جغرافیای یک تاریخ» نیز نام مستندی دیگر هست به کارگردانی داریوش یاری که روایتی متفاوت از قیام امام حسین(ع) و تاثیر آن بر فرهنگ و سبک زندگی شیعیان از گذشته تا امروز هست، شهاب حسینی راوی این مستند هست و مجید انتظامی برای آن موسیقی متن ساخته هست.
اما آنچه گفته شد، گوشه ای از توجه هنرمندان و به ویژه سینماگران ایران به حماسه عاشوراست.
بدون تردید، ادای حق مطلب در به تصویر کشیدن عظمت واقعه عاشورا نیازمند توجه جدی متولیان امور سینمایی به این امر و حمایت ویژه مسئولان از هنرمندانی هست که گام در این راه می گذارند تا با برطرف کردن موانع موجود و گذر از کژاندیشی‌ها در راستای اشاعه و ترویج فرهنگ و شعور حسینی گام بردارند که فرهنگ عاشورا مستلزم ثبت شدن در هر دوره‌ای هست چرا که امروز، همه نصرانی‌های روز واقعه‌ایم و تاریخ، نصرانی دیگری ست جامانده از خود.
فراهنگ ** ۹۲۴۶ **۱۰۵۵
گفته از: علیرضا مرادی * انتشار: زینب کارگر

انتهای پیام /*

اشتراک در شبکه اجتماعی

گوگل پلاس فیسبوک تویتر لینکدین دیگ کلوب فیسنما